سکوت شب

سوسوی ستارگان

نسیم خنک پاییزی

همه نوید زندگیست

ما خفته

غافل از زمزمه زندگی

صبورانه باید احساس کرد

لحظه لحظه ای بودن را

حضور را جست

در سکوت زندگی

روزها و شب ها در پی هم می آیند

تنها هدیه زندگی برایمان

اموخته هایمان هست

گاهی شیرین و گاهی تلخ

ورقهای زندگی پر از افتخارات و اشتباهات

تنها توشه ما آموخته هایمان هست

عجیب است

هیچ گاه نمی آموزیم

زمینی بودنمان به جسمی گره خورده

بسان تار موی نازک

انسانهای طماع همیشه برای بدست آوردن یک چیز کوچک کل زندگیشون رو می بازن

همیشه این رو باید در نظر داشت اگه من با هوش و تیز هستم از من با هوش تر و تیز تر هم هستن وقتی زرنگی میکنم سکوت اطرافیان دلیل بر این نیست که متوجه نمی شوند شاید اونقدر بزرگوار هستن که اجازه می دهند خودت متوجه اشتباهاتت بشوی و این سکوت تا زمانی است که به شعور اطرافیانت توهین نکنی....

زن جنس عجیبی ست ظریف و پیچیده

ظرافت زن در تمام زندگیش پیداست

گاهی بد و گاهی خوب

فقط یک زن می تواند هم جنس خودش را خوب بشناسد

چون اشنایی کامل به جنس خودش دارد

هواي خوبمثلزن خوب استهميشه نيستزماني كه هم استديرپا نيستمرد اماپايدار تر استاگر بد باشدمي تواند مدت ها بد بماندو اگر خوب باشدبه اين زودي بد نمي شوداما زن عوض مي شودبابچهسنرژيمحرفماهبود و نبود آفتابوقت خوشزن را بايد پرستاري كردبا عشقحال آن كه مردمي تواند نيرومند تر شوداگر به او نفرت بورزند چارلز بوکوفسکي

گاه چون ماری در دل می خزد و زهر خود را آرام در آن می ريزد گاه يک روز تمام چون کبوتری بر هرّهی پنجرهات کز می کند و خرده نان می چيندگاه از درون گــُـلی خواب آلود بيرون می جهد و چون يخ ، نمی ، بر گلبرگ آن می درخشد و گاه حيله گرانه تو را از هر آنچه شاد است و آرام دور می کندگاه در آرشهی ويولونی مينشيند و در نغمه غمگين آن هقهق می کند و گاه زمانی که حتی نمی خواهی باورش کنی در لبخند يک نفر جا خوش می کند ((آنا آخماتووا))

با خودم رو راست هستم

قبول دارم دوران سختی رو گذراندم

خیلی سخت شکستم

حالا این تیکه های شکسته رو بهم چسباندم

از نو شروع کردم

فقط همان آدم قبلی نیستم

می خواهم باور کنم نگاه پر مهرت را

تلاش زیبایت را برای بدست آوردن

می ستایم.

اما دل شکسته تر از آنم که همراه شوم

کمی صبوری کنی

این مرغ وحشی شاید بر بامت نشیند.....

دیروز می خواستم دستت را بگیرم
بگویم

ببخش که یخ زده تمام احساسم

ببخش که گرمی نگاهت را پذیرا نیستم

مرا آنگونه شکستن که از هر نگاهی هراسانم

با فتوشاپ می تونی خطوط صورتت رو پاک کنی اما خطوط زندگی تو چطور؟ اشتباههاتت رو چطور؟ میشه همه چی رو باهاش صاف و یک دست کرد گند کاریات رو چطور؟ حرف های پشت سرت که مردهای کوه میزنن چطور؟ هر کدوم تک تک ازت پرسیدن از اینکه زن فلانی هم خراب شده بود گفتن از اینکه بعضی ها فقط میان شماره بگیرن و رابطه داشته باشن گفتن همه اینها رو میشه فتوشاپ کرد؟ گندی که رو من بالا آوردی چطور؟ خواستی چی رو ثابت کنی؟ ثابت کردی حتی به صمیمی ترین دوستت هم رحم نمی کنی چقدر پست هستی و چقدر غیر قابل اعتماد تو لایق دوستی های سطحی و تردید هستی

پاییز آرام زمزمه می کند

لحظه های شیرین رنگین را

طبیعت هزار رنگ گسترده

زیبای هایش را

خنکای شب می نشند بر پوست نازک خیال

پاییز دوباره ما را مهمان عشق می کند